דער מקור וואס איז נישט געקומען

ווען דער בית יוסף איז ארויס, האט אים נישט יעדער אויפגענומען מיט פרייד. איינער פון די גרעסטע פוסקים פון יענער צייט, רבי יוסף אבן לב פון קושטא, האט געהייסן זיינע תלמידים אים נישט צו נוצן. א ספר וואס לייגט אויס יעדן מקור און יעדע שיטה, האט ער מורא געהאט, וועט זיי מאכן פויל: זיי וועלן זיך פארלאזן דערויף, און פארלירן זייער אייגענע בקיאות אין ש”ס און ראשונים.

רבי יוסף אבן לב אליין איז געווען א מוסטער פון דעם וואס ער האט פארלאנגט. ווען ער האט געלערנט דעם טור, דערציילט דער חיד”א, פלעגט ער ציטירן בעל פה יעדן מקור אויף וועלכן יעדער פסק שטייט — און ער האט קיינמאל נישט פארגעסן קיין איינציגן.

איין טאג, אינמיטן א שיעור, האט ער זיך נישט געקענט דערמאנען דעם מקור פון א געוויסן פסק. ער האט געזוכט אין זכרון; ער האט געזוכט אין די ספרים; עס איז נישט געקומען. צום סוף האט ער געזאגט צו זיינע תלמידים: „איך זע אז מן השמים ווילט מען אז מ’זאל לערנען דעם בית יוסף. גייט און זוכט עס דארט.”

זיי האבן געעפנט דעם בית יוסף, און דארט איז געשטאנען דער מקור, אין א מסכת פון גמרא. פון יענעם טאג אן האט רבי יוסף אבן לב ערלויבט זיינע תלמידים צו לערנען פון אים.