סמיכה אין צפת

די קייט פון סמיכה — די סמיכת חכמים וואס איז איבערגעגעבן געווארן פון רבי צו תלמיד זינט משה רבינו האט געלייגט זיינע הענט אויף יהושע — איז געווען איבערגעריסן שוין גוט איבער טויזנט יאר. אן איר האט נישט געקענט זיין קיין סנהדרין, דער גרויסער בית דין פון איינס און זיבעציג. און אן א סנהדרין, האבן געוויסע חכמים געלערנט, קען די שלימות’דיגע גאולה זיך נישט אנטפלעקן.

אין יאר 1538 האט רבי יעקב בירב, דער גרעסטער חכם פון צפת, זיך גענומען צו פארריכטן די קייט. ער האט זיך פארלאזט אויף א פסק פונעם רמב”ם: אז אויב אלע חכמי ארץ ישראל וועלן מסכים זיין צו געבן סמיכה פאר איינעם פון זיי, וועט די סמיכה זיך באנייען. די חכמי צפת האבן זיך פארזאמלט און געגעבן סמיכה פאר רבי יעקב בירב, און ער פון זיין זייט האט געגעבן סמיכה פאר פיר תלמידי חכמים — צווישן זיי רבי יוסף קארו. דאס איז געווען א צייט פון שטארקע בענקשאפט נאך דער גאולה; אסאך האבן געווארט אז זי וועט קומען ארום דעם יאר ה’ש’ (1540).

אין ירושלים האט רבי לוי אבן חביב (דער רלב”ח) טענה’ט אז מ’האט נישט געפרעגט די חכמי ירושלים, און אז די באנייאונג איז נישט גילטיג. עס איז דערנאך געקומען א שארפער אויסטויש פון קונטרסים. רבי יעקב בירב, אין סכנה, האט פארלאזט ארץ ישראל; די מחלוקת איז געבליבן אן א הכרעה.

רבי יוסף קארו האט נישט געלאזט די קייט פאלן. נאך רבי יעקב בירב’ס פטירה האט ער געגעבן סמיכה פאר זיין אייגענעם תלמיד, רבי משה אלשיך; און דער אלשיך הקדוש, אין יאר 1590, האט געגעבן סמיכה פאר רבי חיים וויטאל. דערנאך ווערט די קייט שטיל. אבער צוויי דורות לאנג, אין די בתי מדרשים פון צפת, האט די אלטע סמיכה ווידער געלעבט — און מרן’ס בית מדרש איז געווען איינע פון אירע היימען.