צוויי הונדערט אויף די בענק

ארום יאר 1567 איז א תימנ’ער פייטן און נוסע, זכריה אל-צ’אהרי, דורכגעפארן ארץ ישראל און אנגעקומען קיין צפת. יארן שפעטער, צוריק אין תימן, האט ער געשריבן א ספר אין געגראמטער מליצה וואו ער באשרייבט זיינע נסיעות — און דארט האט ער אונז איבערגעלאזט די איינציגע באשרייבונג פון אן עדות ראיה ווי רבי יוסף קארו לערנט אין זיין בית מדרש.

ער איז געגאנגען, שרייבט ער, איין שבת, צו זען דעם גדול’ס מקום תורה. ער איז געווען אזוי איבערגענומען מיט יראת הכבוד, אז ער האט זיך אוועקגעזעצט ביים אריינגאנג, לעבן דעם טיר-פאסטן פונעם טויער. אינעווייניג איז דער אלטער חכם געזעסן אויף א שטול און גערעדט. מיט זיינע ווערטער, זאגט אל-צ’אהרי, האט ער ארויסגעהויבן די מענטשן פון דער לאסט פון זייערע טעג און זיי מקרב געווען צום אייבערשטן, און זיי כביכול אנגעטון אין שיינע מלבושים, ווען ער האט מסביר געווען דעם פסוק „תורת ה’ תמימה משיבת נפש” — סיי זיין פשט און סיי זיין נסתר.

פאר אים, אויף בענק, זענען געזעסן ארום צוויי הונדערט תלמידים — „זייער באוואונדערנסווערט און חשוב’ע”, אין די ווערטער פונעם נוסע. ווען דער רבי האט געענדיגט, האט ער געגעבן א סימן צו איינעם פון די תלמידים אקעגן אים ער זאל רעדן. דער בחור האט גערעדט אזוי געשמאק, מיט אזעלכע איבערצייגנדע ראיות וועגן דער נשמה, אז דער אלטער חכם איז געווען נתפעל, און האט אים דערהויבן און אים מכבד געווען מער פון אלע אנדערע אנוועזנדע.

אל-צ’אהרי איז געבליבן נאך א וויילע, ביז דער רבי האט געגעבן א סימן פאר זיינע תלמידים אויפצושטיין, און יעדן פון זיי געגעבן א משנה צו לערנען. און אזוי זענען זיי געגאנגען, יעדער אין זיין וועג.

דאס איז דער זאל אין וועלכן איר שטייט ווען איר באזוכט. די בענק זענען אנדערע, די ווענט זענען איבערגעבויט געווארן; אבער דא זענען די צוויי הונדערט געזעסן.