די חסידים אינעם בית יוסף

צוויי הונדערט יאר נאך מרן’ס הסתלקות האט א נייער סארט עולים זיך ארויפגעכאפט אויפן בארג קיין צפת. אין יאר 1777 האט א גרופע פון ארום דריי הונדערט חסידים — תלמידים פונעם מגיד ממעזריטש, אנגעפירט פון רבי מנחם מענדל מוויטעבסק, רבי אברהם מקאליסק און רבי ישראל מפולוצק — געמאכט דעם לאנגן וועג פון מזרח אייראפע און זיך באזעצט אין שטאט. דאס איז געווען די ערשטע ארגאניזירטע עליה פון חסידות.

זיי זענען געווען אשכנזים, וואס האבן געדאווענט אויפן נייעם חסידישן אופן, און צפת איז געווען חרוב פונעם ערדציטערניש פון 1759. קיין אייגן ארט צו דאווענען האבן זיי נישט געהאט. אין א בריוו וואס ער האט געשריבן דאס יאר דערנאך, האט רבי ישראל מפולוצק באריכטעט אז די חסידים דאווענען „אינעם בית יוסף” — מרן’ס שול — ביז דער בנין פון זייער אייגענער שול וועט ווערן פארטיג. יענע שול, ביים אלטן עק פון שטאט וואו האר”י הקדוש האט אמאל מקבל שבת געווען, איז די וואס ווערט היינט גערופן „האר”י אשכנזי”.

אזוי איז דער בית מדרש פונעם גרויסן ספרדישן פוסק געווארן, אויף א צייט, די ערשטע היים פון חסידות אין ארץ ישראל — נאך א שיכט אין דער לאנגער געשיכטע פון די דאזיגע ווענט.