די הבטחה פון פייער

אין די יארן איידער ער איז געקומען קיין ארץ ישראל, האט רבי יוסף קארו זיך געטראפן מיט איינעם פון די מערקווירדיגסטע פערזענלעכקייטן פון יענער תקופה: רבי שלמה מולכו. געבוירן אלס א „נייער קריסט” אין פארטוגאל, איז מולכו צוריקגעקומען בפרהסיא צו אידישקייט, געדרשנט וועגן דער גאולה איבער די אטאמאנישע לענדער און איטאליע, און אפילו געזוכט אן אודיענץ ביים פויפסט און ביים קייסער. אין יאר 1532 האט מען אים פארברענט אויפן שייטער אין מאנטובע, און ביזן לעצטן אטעם האט ער זיך נישט אפגעזאגט פון זיין אמונה.

דער מגיד האט גערעדט מיט רבי יוסף קארו וועגן מולכו, און אים געגעבן א הבטחה: אז אויך ער וועט זוכה זיין מקדש צו זיין שם שמים ברבים, אויפגעאפערט צו ווערן ווי א קרבן עולה אויפן מזבח, אין ארץ ישראל. דאס טאגבוך קומט צוריק צו דער הבטחה נישט איין מאל.

עס איז קיינמאל נישט מקוים געווארן. רבי יוסף קארו האט געלעבט ביז ארום זיבן און אכציג יאר און איז נסתלק געווארן בשלום אין צפת, מכובד פון דער גאנצער אידישער וועלט. יעדע אנדערע גרויסע הבטחה פונעם מגיד איז מקוים געווארן — ארץ ישראל, די ספרים, די ליכט וואס זיי וועלן געבן פאר גאנץ כלל ישראל. די דאזיגע נישט.

חוקרים האבן זיך דערוועגן געקלערט, און אזוי אויך יראי שמים. טייל זעען דערין א דערמאנונג אז אפילו די העכסטע השראה רעדט צו א מענטש אין זיין אייגענער צייט און בענקשאפט — און אז דער דור פונעם גירוש, וואס האט געזען אזויפיל קדושים, האט געבענקט זיך אינגאנצן אוועקצוגעבן. אנדערע האבן געזאגט אז רבי יוסף קארו האט יא אויפגעאפערט זיין גאנץ לעבן, נישט אין איין שעה פון פייער נאר אין פופציג יאר פון לערנען, שלאפלאזע נעכט און עבודה; אז זיינע ספרים זענען דער קרבן אויפן מזבח. דאס טאגבוך האט, געטריי, פונדעסטוועגן אפגעהיטן די הבטחה — און דעריבער ווערט עס דא דערציילט.