ווען דער בית יוסף איז געווען פארטיג, האט מרן רבי יוסף קארו צוזאמגעפאסט זיינע פסקים אין א קורצן, קלארן ספר הלכה, אן די לאנגע שקלא וטריא און מקורות — א ספר פאר טאג־טעגליכן געברויך, וואס ער האט אנגערופן שולחן ערוך, „דער געגרייטער טיש”. ער האט אים פארענדיגט אין 1555 אינעם דארף בירייה, נעבן צפת, וואוהין ער איז אוועק בשעת א מגפה. ער איז צום ערשטן מאל געדרוקט געווארן אין ווענעציע אין 1565.
פיר חלקים
- אורח חיים — דאס טאג־טעגליכע לעבן, תפילה, שבת און יום טוב.
- יורה דעה — כשרות, אבילות, צדקה, תלמוד תורה, און אנדערע הלכות וואס פאדערן א הוראה פון א רב.
- אבן העזר — קידושין און גיטין.
- חושן משפט — דיני ממונות, בתי דינים און עדות.
פון א קיצור צום ספר הלכה פון גאנץ כלל ישראל
מרן האט געמיינט דעם ספר אלס א וועגווייזער; די אידישע וועלט האט אים געמאכט פאר הלכה. אין אנפאנג האט ער געטראפן אויף קעגנערשאפט — פון די וואס האבן מורא געהאט אז פסקים אן מקורות וועלן פארנעמען דעם ארט פונעם לערנען, און פון חכמי אשכנז, וועלכע האבן אנגעוויזן אז ער גייט בעיקר נאך די פוסקים פון ספרד. דער גרעסטער פון זיי, רבי משה איסרליש פון קראקא, דער רמ”א, האט געענטפערט נישט מיטן אפווארפן דעם ספר, נאר מיטן אים דערגאנצן: זיינע הגהות, המפה („דער טישטעך”), האבן פארשריבן דעם מנהג אשכנז וואו נאר ער איז געווען אנדערש. צוזאמען געדרוקט, זענען די צוויי געווארן דער געמיינזאמער ספר הלכה פון גאנץ כלל ישראל. ארום זיי זענען אויסגעוואקסן די מפרשים וואס מען לערנט ביזן היינטיגן טאג — דער ש”ך, דער ט”ז, דער מגן אברהם, די משנה ברורה, דער כף החיים און נאך אסאך.
זיין השפעה
כמעט פינף הונדערט יאר שפעטער בלייבט דער שולחן ערוך דער יסוד פון הלכה למעשה אין יעדע קהילה. ביי די ספרדישע אידן ווערן מרן’ס פסקים אנגענומען ווי א חיוב — ער איז מרן, „אונזער רבי”.
