דער לייב און דער רבי

אין יאר 1570 איז א יונגערמאן פון ארום זעקס און דרייסיג יאר אנגעקומען קיין צפת פון מצרים מיט זיין פאמיליע. ער האט זיך געמיט צו באהאלטן זיין גרויסקייט, אבער אין משך פון עטליכע חדשים האט די גאנצע שטאט שוין גערעדט פון רבי יצחק לוריא — דער אר”י, „דער לייב”. מרן רבי יוסף קארו זי”ע איז דעמאלט שוין געווען העכער אכציג יאר אלט: דער ראש בית דין, דער מחבר פון בית יוסף און שולחן ערוך, דער מערסט באערטער רב אין דער אידישער וועלט.

א שידוך צווישן צוויי הייזער

די מסורה דערציילט אז רבי יוסף קארו האט געזוכט א כלה פאר זיין זון שלמה, געבוירן אין 1555, און האט געהערט פון דעם נייעם אנגעקומענעם’ס טאכטער. רבי יוסף קארו איז געווען זיכער אז די משפחה לוריא איז די ריכטיגע, און דער דרך ארץ צווישן די צוויי חכמים איז געווען פון ביידע זייטן. די גאנצע שטאט, זאגט מען, האט געזשומעט פון דער ידיעה. די תנאים זענען געפראוועט געווארן אינעם הויז פון לוריא, מיט די חכמי צפת צוזאמענגעקומען זיך צו משמח זיין — און די ווערטער וואס דער כלה’ס טאטע האט געזאגט האבן זיך אויפגעהויבן איבער אלע אנדערע.

רבי יוסף קארו איז אהיימגעקומען שפעט יענע נאכט, אזוי ווערט דערציילט, און האט דערציילט זיין רביצין, וואס האט נישט געקענט קומען, וואס ער האט געהערט. ער האט נישט געפונען קיין ווערטער דערפאר. אזא טיפקייט אין דער פנימיות פון דער תורה און די מצוות, האט ער געזאגט, איז העכער פון דעם וואס ער האט זיך פארגעשטעלט אז א מענטש קען דערגרייכן; דעם מאנ’ס נשמה מוז שטאמען פון די נביאים הראשונים. און דאן האט זיך זיין שמחה איבערגעדרייט אויף מורא: „אונזער דור איז נישט ווערט אזא ליכט. איך האב מורא אז מיר וועלן אים נישט האבן ביי אונז אויף לאנג.” צוויי יאר שפעטער, אין זומער 1572, איז דער האריז”ל נסתלק געווארן אין עלטער פון אכט און דרייסיג יאר.

דער שיעור וואס ער האט דורכגעשלאפן

נאך יענער נאכט, פירט די מסורה ווייטער, האט דער אלטער רבי יוסף קארו — אזוי אנאוו’דיג אז ער האט געזוכט א רבי מער ווי פערציג יאר יינגער פון אים — געבעטן דעם האריז”ל ער זאל אים לערנען קבלה. דער האריז”ל האט נישט געוואלט, אבער זיי האבן יא געלערנט צוזאמען עטליכע מאל. דערנאך האט ער אים איידל געזאגט אז זיין נשמה איז נישט באשטימט צו מקבל זיין די חכמה דורך זיין וועג; עס וואלט פאר אים בעסער געווען צו לערנען פון די לימודים פון רבי משה קורדובירו, דער רמ”ק. „און דא איז א סימן אז איך בין גערעכט,” האט ער צוגעלייגט. „ווי נאר איך הייב אן מגלה זיין די סודות, וועסטו איינשלאפן.” און אזוי איז געווען: יעדעס מאל וואס דער האריז”ל האט אנגעהויבן רעדן פון די נסתרות, האבן זיך רבי יוסף קארו’ס אויגן צוגעמאכט.

די מעשה ווערט נישט דערציילט כדי צו פארקלענערן דעם כבוד פון מרן. די מסורה דערקלערט אז יעדע גרויסע נשמה האט איר אייגענע שליחות. מרן’ס שליחות איז געווען די נגלה’דיגע תורה — צוצוגרייטן דעם טיש פון הלכה פאר גאנץ כלל ישראל — און ער האט געהאט זיין אייגענעם הימלישן רבי פאר די נסתרות. אן ענליכע מעשה ווערט דערציילט וועגן זיין תלמיד, דער אלשיך הקדוש, וועמען דער האריז”ל האט אויך צוריקגעשיקט צו זיין אייגענער שליחות.

נגלה און נסתר

די חתונה, דערציילט די מסורה, איז געפראוועט געווארן אין 1570, און די גאנצע שטאט האט זיך באטייליגט. מען האט אין דעם געזען מער ווי בלויז א פאראייניגונג פון צוויי משפחות: די צוויי פנימער פון דער איינער תורה — די נגלה, וואס מרן האט מסדר געווען, און די נסתר, וואס דער האריז”ל האט פון ניי געעפנט — פאראייניגט אונטער איין חופה אין צפת.