„איך בין די משנה וואס רעדט פון דיין מויל"

דער מענטש וואס האט געשריבן דעם מערסט פונקטליכן ספר הלכה אין דער אידישער היסטאריע האט געהאלטן א געהיימען טאגבוך. דארט, ארום פופציג יאר לאנג, האט מרן רבי יוסף קארו זי”ע פארשריבן וואס עס איז צו אים געזאגט געווארן פון א הימלישן רבי וואס ער האט אנגערופן דער מגיד — „דער וואס זאגט”. דער מגיד האט זיך נישט באוויזן ווי א מראה. ער האט גערעדט פון רבי יוסף קארו’ס אייגענעם מויל, און ער האט זיך ווידער און ווידער אנגערופן: „איך בין די משנה וואס רעדט פון דיין מויל.” די תורה שבעל פה אליין, כביכול, האט געפונען א קול. מען דערציילט אז עס איז צו אים געקומען ווען ער האט איבערגעחזרט משניות בעל פה.

א שטרענגער רבי

דער מגיד איז נישט געווען ווייך. ער האט מעורר געווען רבי יוסף קארו צו קדושה אין יעדן פרט פון לעבן: צו שלאפן וואס ווייניגער מעגליך, צו עסן און טרינקען נאר וואס ער דארף און נישט האבן דערפון קיין הנאה, צו היטן יעדן געדאנק, און קיינמאל נישט לאזן אוועקגיין א רגע אן לערנען. ער האט אים מוסר געזאגט ווען ער האט נישט דערגרייכט — פאר א שווערערע סעודה, פאר אן איבעריגן שלאף, פאר א רגע פון היסח הדעת. צוזאמען מיט די פאדערונגען האט ער אים געלערנט די סודות פון קבלה: די ספירות, די נשמות פון מענטשן, גלגולים, די טעמים פון די מצוות.

די הבטחות

דער מגיד האט רבי יוסף קארו צוגעזאגט הבטחות, און דער טאגבוך פארצייכנט זיי. ער האט צוגעזאגט אז ער וועט זוכה זיין זיך באזעצן אין ארץ ישראל — און אזוי איז געווען. ער האט צוגעזאגט אז ער וועט פארענדיגן זיין גרויסן ספר, און אז ער וועט מאיר עיני כל ישראל זיין — און דער בית יוסף און שולחן ערוך טוען דאס שוין כמעט פינף הונדערט יאר. ער האט אים צוגעזאגט נאך איין זאך, וואס איז נישט מקוים געווארן (זעט די הבטחה פון פייער).

וואס איז געווען א מגיד?

רבי חיים ויטאל, דער תלמיד פון האריז”ל, דערקלערט אין זיין שערי קדושה אז דאס קומען פון א מגיד איז איינע פון די מדרגות פון רוח הקודש, השראה פון אויבן, וואס ווערט געגעבן צו די וואס הייליגן זיך. רבי יוסף קארו איז נישט געווען דער איינציגער חכם אין זיין דור וואס האט געהאט א מגיד; אבער זיין פארשרייבונג דערפון איז די רייכסטע וואס מיר פארמאגן.

וויפיל מיר פארמאגן

דער טאגבוך איז געדרוקט געווארן ערשט אינעם קומענדיגן יארהונדערט, אלס מגיד מישרים. דער חיד”א ברענגט אז וואס עס איז אנגעקומען צום דרוק איז נאר בערך א פופציגסטל פונעם כתב יד. די איבעריגע — ווי אזויפיל פון יענער וועלט — איז פארלוירן געגאנגען.