במשך בערך פופציג יאר האט מרן רבי יוסף קארו פארשריבן די באזוכן פון א הימלישן מלמד — דעם מגיד — וואס האט גערעדט דורך זיין אייגן מויל און זיך אלעמאל ווידער אנגערופן מיטן נאמען משנה: „איך בין די משנה וואס רעדט פון דיין מויל”. דער מגיד מישרים („דער וואס זאגט אן ישרות’דיגע זאכן”) זאמלט צוזאם די דאזיגע לימודים, איינגעטיילט לויט די פרשיות השבוע.
וואס דער מגיד האט געלערנט
דעם מגיד’ס ווערטער נעמען ארום סיי דברי מוסר און סיי קבלה: די צען ספירות, די סודות פון מעשה בראשית, שמות הקודש, די מדריגות פון דער נשמה, גלגולים און תחיית המתים, השגחה און בחירה, דער פנימיות’דיגער טעם פון די מצוות, און דער שאדן וואס א חטא מאכט. אלעמאל ווידער מאנט ער מרן זיך צו הייליגן — ווייניג צו שלאפן, מיט מאס צו עסן און טרינקען, צו היטן זיינע מחשבות, און קיינמאל נישט איבערצורייסן זיין לערנען — און ער גיט אים מוסר פאר קליינע חסרונות. ער האט אים צוגעזאגט אז ער וועט זיך באזעצן אין ארץ ישראל און אז זיינע ספרים וועלן באלייכטן די אויגן פון גאנץ כלל ישראל; ביידע זענען מקוים געווארן. (זעט „איך בין די משנה וואס רעדט פון דיין מויל”.)
דער דרוק
דער ספר איז ארויס לאנג נאך מרן’ס פטירה: דער ערשטער טייל אין לובלין אין 1646, דער איבעריגער שפעטער אין ווענעציע. החיד”א האט געשריבן אז נאר בערך איין חלק פון פופציג פונעם כתב יד איז אמאל געדרוקט געווארן. די הקדמה איז דער בריוו פון רבי שלמה הלוי אלקבץ צו די חברים אין שאלוניקי: די נאכט פון שבועות ווען דער מגיד האט צום ערשטן מאל גערעדט פאר עדות, די צווייטע נאכט מיט א מנין, דער בונד וואס די חברים האבן געשלאסן דעם קומענדיגן שבת קודש, און רבי שלמה אלקבץ’ס בקשה צו דער חבורה אין שאלוניקי, זיי זאלן נאכפארן מרן און אים קיין ארץ ישראל. (לייענט דער קול אין דער נאכט פון שבועות.)
